Diana degli Andalò była dominikańską zakonnicą z Bolonii we Włoszech, żyjącą w XIII wieku. Urodzona w 1201 roku w znamienitej rzymskiej rodzinie, zainspirowana kazaniami Reginalda z Orleanu, postanowiła poświęcić życie modlitwie. Po napotkaniu silnego oporu ze strony rodziny i lokalnych władz, ostatecznie wstąpiła do zakonu dominikanów. Zapamiętano ją jako założycielkę klasztoru św. Agnieszki w Bolonii, w którym mieszkała aż do śmierci w 1236 roku.
Życie i pobożność

Po powołaniu religijnym Diana początkowo praktykowała pokutę, pozostając w domu rodzinnym. Po kilku próbach wstąpienia do klasztoru, w 1223 roku dzięki pomocy Jordana z Saksonii, pomyślnie wstąpiła do zakonu dominikanów. Żyła w klasztorze św. Agnieszki, któremu pomogła założyć, wraz ze swoimi towarzyszkami: Cecylią Cesarini oraz Amatą. Jej głęboka duchowa więź z Jordanem z Saksonii została zachowana w zbiorze listów skierowanych do niej.
Kult i dziedzictwo
Diana jest uznawana za błogosławioną. Wspominana jest wraz z Cecylią i Amatą, ponieważ ich relikwie historycznie były przechowywane razem. Jej wspomnienie obchodzi się 10 czerwca. Korespondencja między nią a Jordanem z Saksonii pozostaje istotnym zapisem historycznym wczesnego zakonu dominikanów i jest często przywoływana jako studium chrześcijańskiej przyjaźni.
