Demografia Polski opisuje ludność kraju pod względem gęstości zaludnienia, składu etnicznego, wykształcenia, zdrowia, sytuacji gospodarczej i przynależności wyznaniowej. Według stanu na 31 grudnia 2024 roku oficjalna liczba ludności Polski wynosiła 37 489 000 i powoli spada. Ludność rozmieszczona jest nierównomiernie: południe kraju jest gęsto zaludnione, a północ słabo. Polska była kiedyś jednym z najbardziej zróżnicowanych etnicznie krajów Europy, lecz po II wojnie światowej stała się w znacznym stopniu jednolita, a masowa migracja w ostatniej dekadzie znów zmieniła jej strukturę.
Zmiany liczby ludności




Liczba ludności Polski systematycznie rosła po II wojnie światowej, w czasie której kraj stracił miliony obywateli. W końcu lat 80. przekroczyła 38 milionów, po czym utrzymywała się w przedziale od 38,0 do 38,6 miliona. Od lat 20. XXI wieku zaczęły nakładać się na siebie skutki pandemii COVID-19, starzenie się pokolenia wyżu demograficznego oraz niż demograficzny. Oficjalne statystyki bywają kwestionowane, gdyż krytycy twierdzą, że krajowy urząd statystyczny nie w pełni uwzględnia migracji wewnętrznych i międzynarodowych.
Skład etniczny




Przed II wojną światową Polska była jednym z najbardziej wielonarodowych krajów Europy, z największą społecznością żydowską na kontynencie oraz licznymi ludnościami ukraińską, białoruską i niemiecką. Po wojnie śmierć wielu osób, zmiany granic i wysiedlenia sprawiły, że kraj stał się etnicznie jednolity. W ostatniej dekadzie migracja wzrosła, głównie z Ukrainy i Białorusi, a coraz częściej także z Azji Środkowej i Południowej oraz Bliskiego Wschodu. Po inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 roku do Polski przybyły duże grupy ukraińskich uchodźców, a we wrześniu 2023 roku około 958 000 z nich nadal przebywało w Polsce.
