Demetriusz z Samariny był prawosławnym świętym i nowomęczennikiem, który żył pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Urodzony w wołoskiej wiosce Samarina w Imperium Osmańskim, później wstąpił do klasztoru świętej Paraskiewy. Po stłumieniu lokalnego powstania przez Alego Paszę z Joanniny w 1808 roku, Demetriusz podróżował przez wioski w Pindosie, aby pocieszać ludzi. Jego starania doprowadziły do aresztowania go przez władcę, który podejrzewał go o podżeganie do buntu.
Męczeństwo
Po aresztowaniu Demetriusz został postawiony przed Alim Paszą w Joanninie. Podczas konfrontacji władca drwił z ikony Matki Bożej, którą nosił mnich. Gdy Demetriusz odmówił ulegnięcia tym zniewagom, został skazany na śmierć. Wytrzymał dziesięć dni tortur, zanim zmarł 17 sierpnia 1808 roku. Podaje się, że jego niezłomność zainspirowała muzułmanina do przejścia na chrześcijaństwo.
Kult
Święty Synod Kościoła greckiego kanonizował go jako świętego. Jego wspomnienie obchodzi się 17 sierpnia, a Metropolia Grevena obchodzi jego święto 18 sierpnia. Jego życie zostało udokumentowane przez francuskiego podróżnika François Pouqueville, który był świadkiem wydarzeń jego męczeństwa.