Deicolus był opatem i misjonarzem żyjącym w VI wieku, urodzonym w Leinster. Jako starszy brat świętego Gallusa, studiował w opactwie Bangor, zanim dołączył do Kolumba w misji do Brytanii i Galii. Po podróżach przez Austrazję i Burgund ostatecznie osiadł w Lure, znajdującym się w diecezji Besançon. Tam założył klasztor przestrzegający reguły świętego Kolumba, pełniąc rolę duchowego przywódcy lokalnego okręgu aż do śmierci w 625 roku.
Życie i działalność

Po wygnaniu swojego mentora Kolumba, osiemdziesięcioletni Deicolus założył pustelnię przy kościele poświęconym świętemu Marcinowi. Wspierany przez lokalną wdowę, założył szlachetne opactwo, w którym służył jako apostoł regionu. Król Burgundii, Chlothari II, zapewnił klasztorowi znaczne zasoby, w tym ziemie i łowiska, aby wesprzeć rozrastającą się wspólnotę uczniów.
Kult i dziedzictwo

Jest wspominany jako święty w tradycji katolickiej i wschodnioortodoksyjnej 18 stycznia. Jego wpływ pozostał silny w okręgu Lure, gdzie jego imię inspirowało lokalne zwyczaje nadawania imion. Historycznie źródło powiązane z nim było wykorzystywane do rytuałów uzdrawiania, a jego życie zostało udokumentowane w dziesiątkowiecznym tekście napisanym przez jednego z jego mnichów.
