Danilo II był serbskim arcybiskupem i mnichem, który sprawował swoją funkcję od 1324 do 1337 roku. Urodzony około 1270 roku w szlacheckiej rodzinie, otrzymał wszechstronne wykształcenie w Serbii i Bizancjum. Awansował w hierarchii kościelnej, służąc jako opat Hilandar i biskup Banjska, zanim objął najwyższy urząd w Serbskim Kościele Prawosławnym. Podczas swojego panowania był znaczącą postacią zarówno w polityce kościelnej, jak i dworskiej, szczególnie w okresie rozkwitu dynastii Nemanjićów.
Życie i twórczość

Po służbie na dworze królewskim Danilo wstąpił do klasztoru Končul, a później został kapłanem w Peć. Był płodnym pisarzem, którego biografie serbskich królów i arcybiskupów stanowią niezbędne źródła historyczne. Jego dzieła literackie, nazywane w folklorze księgami królewskimi lub starożytnymi, zachowały kluczowe szczegóły dotyczące władców z dynastii Nemanjićów i pomogły ukształtować średniowieczną literaturę serbską.
Kult i dziedzictwo

Serbski Kościół Prawosławny uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzone jest 2 stycznia. Spoczywa w klasztorze w Peć, w kościele Matki Bożej Hodegetrii, którego założeniu pomógł. Jego znaczenie historyczne podkreśla również uwzględnienie go w książce „100 najważniejszych Serbów”.
