Daniel Słupnik był kapłanem i ascetą żyjącym w V wieku, który praktykował tradycję słupnictwa. Urodzony w Maratha niedaleko Samosaty, spędził wczesne lata w klasztorze, zanim poszukiwał bardziej ekstremalnej formy oddania. Po otrzymaniu zachęty od Szymona Słupnika, ostatecznie osiadł na słupie na północ od Konstantynopola. Przez 33 lata pozostawał na tym podwyższonym miejscu, znosząc surowe warunki pogodowe i fizyczne trudności, pełniąc jednocześnie rolę znaczącej postaci religijnej i teologa w epoce bizantyjskiej.
Życie i ascetyzm
Po wielu latach życia w klasztorze, Daniel przeniósł się na słup znajdujący się na ziemi, na której zamieszkanie wymagało uzyskania cesarskiej zgody. Został święcony na kapłana przez patriarchę Gennadiusza, który nawet przyjmował od niego Eucharystię za pomocą drabiny. Przez ponad trzy dekady znosił ekstremalne zimno i wiatr, stojąc na szczycie swojego słupa. W trakcie swojego życia brał udział w debatach teologicznych przeciwko monofizytyzmowi i przyjmował wizyty cesarzy.
Kult i dziedzictwo
Daniel jest czczony jako święty w tradycjach rzymskokatolickiej, wschodnioortodoksyjnej i wschodniołacińskiej. Jego wspomnienie obchodzi się 11 grudnia. Przez całe życie wiele osób przybywało, aby dotknąć jego słupa, wierząc, że posiada on moc uzdrawiania. Pozostawił po sobie duchowe nauki dla swoich uczniów, podkreślając znaczenie pokory, posłuszeństwa, gościnności oraz pozostawania w jedności z Kościołem.