Daniel Fasanella był sycylijskim franciszkaninem żyjącym w XII i XIII wieku. Urodzony w Belvedere Marittimo, zyskał uznanie w swoim zakonie, pełniąc funkcję ministra prowincjalnego Kalabrii i pomagając w zakładaniu kilku klasztorów we Włoszech. Pragnąc rozszerzyć swoją działalność duszpasterską, zgłosił się na misję do Afryki Północnej. W 1227 roku udał się do Ceuty, gdzie on i sześciu jego towarzyszy zostali ostatecznie straceni za głoszenie wiary lokalnej muzułmańskiej ludności.
Życie i męczeństwo
Po pełnieniu różnych funkcji kierowniczych w zakonie franciszkanów, Fasanella udał się z Tarragony do Afryki Północnej znajdującej się pod panowaniem imperium Almohadów. Choć początkowo skupiał swoją działalność na chrześcijańskich kupcach w Ceucie, później podjął próbę głoszenia ewangelii muzułmańskim mieszkańcom. Ponieważ czyniono to bez oficjalnej zgody, on i sześciu jego towarzyszy braci zakonnych zostali aresztowani, a następnie ścięci przez lokalne władze.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego; został kanonizowany przez papieża Leona X w 1516 roku. Wspomina się go corocznie 10 października, w dzień jego śmierci, wraz z sześcioma jego towarzyszami męczenników.