Daniel Brottier był francuskim księdzem katolickim ze zgromadzenia Duchów Świętych, który żył w latach 1876–1936. Służył jako misjonarz w Senegalu, gdzie pracował na rzecz wspierania lokalnej edukacji i opieki nad dziećmi, a później pełnił funkcję kapelana wojskowego podczas I wojny światowej. W późniejszych latach zarządzał sierocińcem w paryskiej dzielnicy Auteuil, znacząco zwiększając jego możliwości opieki nad potrzebującymi dziećmi. Uznany za osobę o heroicznych cnotach, został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1984 roku.
Życie i służba
Po święceniach kapłańskich w 1899 roku, Brottier wstąpił do duchów świętych, aby podjąć pracę misyjną. W Senegalu ustanowił programy opieki nad dziećmi i pomagał w zbieraniu funduszy na budowę katedry w Dakarze. Podczas I wojny światowej służył jako kapelan francuskiej piechoty, otrzymując liczne odznaczenia za męstwo. Po wojnie poświęcił się sierotom z Auteuil, rozwijając programy szkolnictwa zawodowego i programy rezydencjalne dla młodzieży.
Kult i dziedzictwo
Brottier został ogłoszony wyniosłym w 1983 roku i beatyfikowany w 1984 roku. Jego sława świętości wzrosła po doniesieniach, że jego szczątki przez wiele lat pozostały nienaruszone. Jego wspomnienie obchodzi się 28 lutego. Jego wpływ jest kontynuowany przez różne organizacje i instytucje, w tym dom studencki na Uniwersytecie Duquesne nazwany na jego cześć.