Daniel Moskiewski był rosyjskim księciem z XIII wieku, najmłodszym synem Aleksandra Newskiego. Jako władca Moskwy położył fundamenty pod przyszłą potęgę miasta i stał się przodkiem moskiewskiej linii dynastii Rurykowiczów. Był znaczącą postacią polityczną, która nawigowała w złożonych konfliktach między różnymi książętami Rusi a Złotą Ordą. Uznawany za cudotwórcę, jest czczony w tradycji prawosławnej.
Życie polityczne
Po śmierci ojca Daniel sprawował rządy w Moskwie pod regencją. Brał udział w kilku regionalnych walkach, wspierając swoich braci i sojuszników przeciwko rywalizującym książętom. Skutecznie bronił swoich terytoriów przed najazdami z Riazni i rozszerzył swoje wpływy, zabezpieczając twierdzę Kołomna. Po śmierci swojego siostrzeńca, Iwana z Peresławla, Daniel odziedziczył ziemie Peresławla-Zalesskiego.
Dziedzictwo religijne
Przypisuje mu się założenie klasztoru Danilowa oraz klasztoru Epifanii, a także budowę wczesnych kościołów drewnianych i kamiennych. Przed śmiercią w 1303 roku przyjął śluby zakonne i poprosił o pochowanie w klasztorze Danilowa, aby okazać pokorę. Jego relikwie zostały odnalezione w XVII wieku i umieszczone w grobowcu w klasztorze, aby uczcić jego pamięć.
Kult
Kościół Prawosławny uznaje go za świętego i cudotwórcę. Jest czczony lokalnie 17 marca oraz 12 września. Jego linia, Daniłowicze, odegrała centralną rolę w późniejszej historii księstwa moskiewskiego.