Daniel Achiński był prawosławnym świętym urodzonym w 1784 roku w guberni połtawskiej Imperium Rosyjskiego. Po siedemnastu latach służby wojskowej, w tym udziału w walkach podczas wojen napoleońskich, pragnął życia monastycznego. Po sądzie polowym za chęć życia jako pustelnik, został zesłany na Syberię jako skazany. Ostatecznie prowadził życie ascetyczne w pobliżu Achinska, pracując dla ubogich i praktykując intensywną modlitwę, aż do śmierci w Jenisejsku w 1843 roku.
Życie i służba


Urodzony w kozackiej rodzinie, Daniel służył jako artylerzysta i osiągnął stopień podoficera. Jego oddanie Pismu Świętemu skłoniło go do rezygnacji z kariery wojskowej, co skutkowało wyrokiem ciężkich robót na Syberii. Pracując w gorzelni, znosił surowe traktowanie ze strony lokalnego urzędnika, jednak przypisuje się, że jego modlitwy przyniosły temu człowiekowi uzdrowienie. Później żył jako pustelnik w małej celi, wykonując pracę fizyczną dla potrzebujących, aby unikać przyjmowania pieniędzy.
Ascetyzm i śmierć

Jako pustelnik, Daniel praktykował skrajne wyrzeczenie, nosząc pas z kory brzozowej i żelazne łańcuchy, aby poddać swoje fizyczne pragnienia. Odmawiał tytułów duchowej władzy, woląc, aby nazywano go bratem. Swoje ostatnie lata spędził w Jenisejsku pod opieką duchowej córki. Zmarł w kwietniu 1843 roku, prowadząc życie zdefiniowane przez nieustanną modlitwę i służbę ubogim.
Kult

Daniel jest czczony jako sprawiedliwy święty w tradycji prawosławnej. Został kanonizowany w 1999 roku. Jego życie skrajnej pokuty oraz sława posiadacza duchowego wglądu doprowadziły do jego lokalnego kultu w regionach syberyjskich, w których żył i pracował.
