Danakt był prawosławnym mnichem i duchownym żyjącym w Imperium Rosyjskim pod koniec XIX i na początku XX wieku. Urodzony w chłopskiej rodzinie w Samhorodoku, w 1903 roku wstąpił do rosyjskiego klasztoru św. Pantelejmona na górze Athos. Po służbie w różnych miejscach monastycznych, w tym w Moskwie, ostatecznie przeprowadził się do Włodzimierza, gdzie został ordynowany na hieromoncha. Jego życie zostało przerwane w 1937 roku, kiedy został stracony na polanie strzeleckiej Butowo po oskarżeniach o agitację antyradziecką.
Życie i służba

Po przyjęciu ślubów zakonnych na Athos, Danakt służył w klasztorze athonickim w Moskwie. Po okresie zesłania w regionie Komi, w 1933 roku osiadł we Włodzimierzu. Służył jako hieromonch w Kościele Narodzenia Pańskiego, a później w Kościele Archanioła Michała w Archangielskoje. W tym czasie był znany ze swojej aktywnej nauki religijnej wśród dorosłych i dzieci.
Męczeństwo i kult
W listopadzie 1937 roku Danakt został aresztowany przez NKWD pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej związanej z opodatkowaniem Kościoła. Mimo zaprzeczania zarzutom, został skazany na śmierć i stracony na polanie strzeleckiej Butowo 15 grudnia. Został pośmiertnie zrehabilitowany w 1989 roku. Kościół prawosławny kanonizował go na świętego w 2000 roku; wspomina się go 2 grudnia oraz jako część Nowomęczenników Butowskiego.
