Damasus I był biskupem Rzymu od 366 roku aż do śmierci w 384 roku. Urodzony około 305 roku, prawdopodobnie pochodził z Egitanii lub Rzymu; awansował w hierarchii kościelnej, służąc jako diakon i kapłan przed wyborem na papieża. Jego rządy przypadły na przełomowy okres, w którym chrześcijaństwo zyskiwało dominację w całym Cesarstwie Rzymskim. Jest szczególnie zapamiętany z przewodniczenia Soborowi Rzymskiemu w 382 roku, który ustalił oficjalny kanon Pisma Świętego, oraz z wspierania Hieronima w stworzeniu Biblii Wulgaty.
Życie i pontyfikat


Jego wstąpienie na urząd papieża naznaczone było intensywnymi konfliktami frakcyjnymi i przemocą między rywalizującymi pretendentami. Mimo tych wczesnych wyzwań i różnych oskarżeń, zdołał skutecznie bronić Kościoła przed kilkoma herezjami, w tym macedonianizmem i apolinaryzmem. Damaszus pracował również nad poprawą relacji między Kościołami Rzymu i Antiochii, jednocześnie promując kult męczenników. Poza obowiązkami administracyjnymi był poetą i twórcą łacińskich wierszy.
Kult i dziedzictwo


Kościół katolicki uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 11 grudnia. Jego wpływ pozostaje znaczący ze względu na rolę w definiowaniu pisma biblijnego oraz patronat nad Hieronimem. Zapisy historyczne i wczesne przedstawienia artystyczne, takie jak puchary ze złotą emalią, sugerują jego wysoką pozycję w rzymskim krajobrazie religijnym pod koniec IV wieku.
