Curling to sport, w którym zawodnicy ślizgają ciężkie, polerowane kamienie z granitu po tafli lodu w kierunku okrągłego celu zwanego domem. Dwie drużyny po czterech zawodników wykonują rzuty na zmianę, a każda drużyna rzuca ośmioma kamieniami, przy czym punkty przyznaje się za kamienie leżące najbliżej środka domu po zakończeniu każdej partii. Sport ten jest spokrewniony z bowls, boules i shuffleboardem, a rozgrywka zwykle składa się z ośmiu lub dziesięciu endów.
Przebieg gry i strategia








Rzucający wypuszcza kamień z delikatnym obrotem, co nadaje mu krzywoliniową trajektorię zwaną curlem. Dwóch szczotkujących może poruszać się obok kamienia i szorować lód na jego drodze, co zmniejsza tarcie, dzięki czemu kamień przebywa dalszą drogę i mniej skręca. Ponieważ szorowanie zmienia zachowanie kamienia, kluczowe znaczenie mają strategia i praca zespołowa, a umiejętności zawodników decydują o tym, jak dokładnie kamień podąża zamierzonym torem.
Początki i wczesna historia








Dowody wskazują, że curling uprawiano w Szkocji już na początku XVI wieku, w tym na kamieniu z datą 1511 odnalezionym w Dunblane. Słowo curling pojawiło się drukiem po raz pierwszy w 1620 roku, a wczesne kamienie były surowymi, nieobrobionymi kamieniami rzecznymi lub polnymi. Gra na świeżym powietrzu cieszyła się w Szkocji popularnością przez wieki, a klub Kilsyth Curling Club, formalnie założony w 1716 roku, jest jednym z najstarszych klubów.
Rozprzestrzenienie się i status olimpijski







Szkoccy emigranci przenieśli sport do Kanady, gdzie jest on dziś najmocniej ugruntowany, a później dotarł do Stanów Zjednoczonych, Szwajcarii i Szwecji. Curling jest dyscypliną medalową igrzysk olimpijskich od Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998, z konkurencjami mężczyzn, kobiet i mieszanych par, a Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał później rywalizację w curlingu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924 za oficjalną.
