Corinne Luchaire (1921–1950) była francuską aktorką filmową, gwiazdą francuskiego kina w przededniu II wojny światowej. Jej związki z niemiecką okupacją doprowadziły po wojnie do skazania na karę „niegodności narodowej”. Napisała autobiografię i zmarła na gruźlicę w wieku 28 lat, wkrótce po jej publikacji.
Kariera aktorska

Luchaire porzuciła szkołę, by kształcić się w klasie dramatycznej Raymonda Rouleau, a debiut sceniczny zaliczyła w wieku 16 lat w sztuce jej dziadka, dramaturga Juliena Luchaire’a. Rok później zagrała główną rolę w filmie „Prison sans barreaux”, który w 1938 roku w Londynie nakręcono ponownie po angielsku jako „Prison Without Bars”, z nią ponownie w roli głównej. Biegle władała językiem angielskim, a Mary Pickford określiła ją mianem „nowej Garbo”. W 1939 roku wystąpiła w filmie „Le Dernier Tournant”, pierwszej ekranizacji powieści „Listonosz zawsze dzwoni dwa razy”.
Rodzina i okupacja
Jej ojciec, dziennikarz i polityk Jean Luchaire, popierał Rewolucję Narodową rządu Vichy z 1940 roku. Podczas niemieckiej okupacji Francji korzystała z jego pozycji i dorastała w Niemczech, wśród nazistowskich działaczy. Po lądowaniu w Normandii w 1944 roku dołączyła do innych kolaborantów uciekających w kierunku Niemiec, a ona i jej ojciec zostali później aresztowani we Włoszech w 1945 roku. W 1946 roku skazano ją na dziesięć lat narodowej degradacji, podczas gdy jej ojciec został stracony za zdradę.
Ostatnie lata
W 1949 roku opublikowała autobiografię „Ma drôle de vie” (Moje dziwne życie), którą krytycy uznali za naiwną i pozbawioną analizy jej roli w okupacji. Nadal broniła ojca, którego przedstawiała jako męczennika. Zmarła w Paryżu w styczniu 1950 roku i została pochowana na cmentarzu w Bagneux.
