Contardo Ferrini był wpływowym włoskim prawnikiem i akademikiem, który żył w latach 1859–1902. Urodzony w Mediolanie, po studiach w Berlinie stał się uznanym na arenie międzynarodowej ekspertem w dziedzinie prawa rzymsko-bizantyjskiego. Choć prowadził wybitną karierę profesora uniwersyteckiego w takich miastach jak Pawia, Mesyna i Modena, życie prowadził jako gorliwy świecki i członek Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego. Jest wspominany zarówno ze względu na znaczący wkład w historiografię prawniczą, jak i za głębokie oddanie religijne.
Kariera akademicka

Ferrini osiągnął naukowe wyróżnienie wcześnie, uzyskując doktorat w wieku dwudziestu jeden lat. Jego badania nad związkiem między prawem karnym a poezją homerycką przyniosły mu stypendium na studia w Niemczech. Później wykładał na Uniwersytecie Paryskim i piastował katedry na uniwersytetach w całej Italii. Jego praca akademicka jest uważana za kamień milowy w historii prawa rzymskiego, przesuwający centrum badań z Niemiec do Włoch.
Życie religijne

Jako żarliwy katolik, Ferrini starał się godzić życie zawodowe ze swoją wiarą. Dołączył do Towarzystwa św. Wincentego de Paul i poświęcił się służbie ubogim. Choć rozważał różne powołania, ostatecznie wybrał drogę nieżonatego świeckiego. Jego intensywna pobożność sprawiała, że niektórzy współcześni nazywali go przydomkiem "Święty Ludwik".
Kult
Po śmierci na tyfus w Veranii, Ferrini został uhonorowany przez współpracowników i lokalnych mieszkańców. Został ogłoszony wyniosłym przez papieża Piusa XI i beatyfikowany przez papieża Piusa XII w 1947 roku. Jest uznawany za patrona profesorów, uniwersytetów, szkół, kolegiów oraz uczonych zajmujących się studiami homeryckimi. Jego szczątki spoczywają w kaplicy na Katolickim Uniwersytecie w Mediolanie.
