Conaire była irlandzką świętą i pustelnicą, która żyła w dobrowolnej samotności. Pochodząc z regionu zatoki Bantry w dzisiejszym hrabstwie Cork, poszukiwała duchowego wygnania ze społeczeństwa. Zmarła około 530 roku n.e. po podróży do klasztoru świętego Senána na wyspie Inis Cathaig. Po tym, jak odmówiono jej wstępu do klasztoru ze względu na śluby czystości mnichów, przyjęła komunię na brzegu, zanim odeszła. Jej dziedzictwem jest bycie patronką bardowskiej rodziny Ó Maolconaire.
Życie i śmierć

Według Żywota świętego Senána, Conaire miała wizję słupów ognia unoszących się z irlandzkich klasztorów ku niebu. Podążyła za najwyższym płomieniem, który należał do klasztoru na Inis Cathaig. Choć mnisi odmówili jej zamieszkania w klasztorze, aby zachować swoje śluby, argumentowała, że odkupienie Chrystusa dotyczy tak samo kobiet. Ostatecznie pozwolono jej przyjąć komunię na skraju wyspy, gdzie została pochowana na wybrzeżu.
Kult i dziedzictwo
Jest wspominana 28 stycznia w różnych irlandzkich martyrologiach. Żeglarze tradycyjnie szukali ochrony przed katastrofami statków, umieszczając w łodziach kamyki z jej grobu. Jej imię przetrwało w nazwach kilku kościołów, w tym w miejscach w hrabstwie Clare oraz w Missouri. W Shannon studenci biorą udział w corocznej pielgrzymce w dniu jej wspomnienia, aby uczcić jej pamięć.
