Christina von Retters była średniowieczną mistyczką i zakonnicą, która żyła w przybliżeniu w latach 1269–1292. Prawdopodobnie urodzona w domu Nassau, w wieku sześciu lat wstąpiła do klasztoru norbertanek w Hane w Palatynacie. Zapamiętano ją z powodu skrajnego ascetyzmu i intensywnych wizji duchowych, które obejmowały spotkania z Dzieciątkiem Jezus. Jej życie charakteryzowało się surową, zadawaną sobie mortyfikacją, mającą na celu zwalczanie grzesznych pragnień, co ostatecznie doprowadziło do jej śmierci. Choć jej metody nie zostały zaakceptowane przez przełożoną, jest ona uznawana za postać błogosławioną.
Życie i mistycyzm
Po wstąpieniu do klasztoru w Hane, Christina doświadczała licznych wizji i zjawisk słuchowych. Aby walczyć z siedmioma grzechami głównymi, praktykowała ekstremalne formy pokuty, w tym wystawianie się na zimno i samookaleczanie. Te intensywne akty mortyfikacji, których używała do tłumienia impulsów seksualnych, doprowadziły ostatecznie do jej śmierci w 1292 roku. Choć zapisy historyczne sugerują, że jej zachowanie było oceniane krytycznie przez wspólnotę, jej oddanie duchowe pozostawało centralną częścią jej tożsamości.
Zapis historyczny
Głównym źródłem informacji o jej życiu jest pojedynczy niemiecki rękopis pochodzący z początku XVI wieku, który prawdopodobnie zachował wcześniejszą relację spisaną przez współczesną jej osobę, być może jej spowiednika. Dokument ten opisuje jej wizje i surowy ascetyzm. Choć często nazywa się ją Christina von Retters, w rzeczywistości żyła w klasztorze w Hane; powiązanie z Retters wywodzi się z późniejszego historycznego fałszerstwa.
Kult
Christina jest czczona jako błogosławiona. Mimo kontrowersyjnego charakteru jej ekstremalnych pokut cielesnych, jej siostry zakonne czciły ją jako osobę świętą. Jej życie i doświadczenia duchowe były badane przez historyków w celu zrozumienia natury średniowiecznego mistycyzmu oraz intensywnych praktyk ascetycznych tego okresu.