Chiang Ching-kuo (1910–1988) był chińskim i tajwańskim politykiem oraz dyplomatą. W latach 1978–1988, aż do śmierci, pełnił funkcję prezydenta Republiki Chińskiej, a w latach 1972–1978 był premierem, faktycznie kierując państwem. Od 1975 roku stał na czele rządzącej Kuomintangu (KMT). Podczas jego prezydentury Tajwan zniósł stan wojenny i rozpoczął liberalizację polityczną, która objęła większą tolerancję dla sprzeciwu oraz wybór kandydatów opozycji.
Młodość i emigracja




Najstarszy i jedyny biologiczny syn Chiang Kai-sheka kształcił się w Szanghaju i Pekinie, gdzie zainteresował się socjalizmem i komunizmem. W 1925 roku, gdy KMT i Komunistyczna Partia Chin były sojusznikami, wysłano go do Związku Radzieckiego na studia, gdzie spędził prawie dwanaście lat. Ożenił się z Rosjanką Fainą Vachrewą i w 1937 roku, tuż przed wojną chińsko-japońską, wrócił do Chin, wstępując w szeregi rządu nacjonalistycznego.
Dojście do władzy na Tajwanie




Po przegranej KMT w wojnie domowej w Chinach przeniósł się w 1949 roku na Tajwan. Tam obejmował kolejne, coraz ważniejsze stanowiska, zaczynając od kierowania Dowództwem Garnizonu Tajwanu, organem bezpieczeństwa wojskowego powiązanym z arbitralnymi aresztowaniami i nadużyciami. Został ministrem obrony w 1965 roku, wicepremierem w 1969 roku i premierem w 1972 roku, a po śmierci ojca objął urząd prezydenta.
Reformy polityczne



Jako prezydent kierował odejściem od rządów autorytarnych, łagodząc ograniczenia wobec mediów i wolności słowa oraz pozwalając kandydatom Demokratycznej Partii Postępowej startować w wyborach. Rozszerzył też polityczną rolę miejscowych Tajwańczyków (benshengren) w porównaniu z migrantami z kontynentu. Przypisuje mu się rozwój gospodarczy dzięki programowi Dziesięciu Wielkich Projektów Budowlanych oraz przemianę Tajwanu w kierunku demokracji.
