Chen Ning Yang (1922–2025), znany także jako C.N. Yang i Franklin Yang, był chińsko-amerykańskim fizykiem teoretykiem. Wniósł znaczący wkład w mechanikę statystyczną, układy całkowalne, teorię cechowania, fizykę cząstek elementarnych oraz fizykę materii skondensowanej. Jest najbardziej znany z opracowania wraz z Robertem Millsem w 1954 roku nieabelowej teorii cechowania, nazywanej obecnie teorią Yanga–Millsa, oraz z podziału Nagrody Nobla z fizyki w 1957 roku z Tsung-Dao Lee za wykazanie, że parzystość nie jest zachowana w słabych oddziaływaniach jądrowych.
Wczesne życie i kształcenie


Urodzony w 1922 roku w Hefei w prowincji Anhui, Yang studiował w Pekinie, a następnie podczas wojny chińsko-japońskiej na Narodowym Uniwersytecie Południowo-Zachodnim w Kunming. W 1942 roku uzyskał tytuł licencjata, a w 1944 roku magistra na Narodowym Uniwersytecie Qinghua, który przeniósł się do Kunming. Następnie stypendium z funduszu odszkodowań bokserskich zaprowadziło go do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1948 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie Chicagowskim.
Badania i dalsza kariera


Po pracy z Enrikiem Fermim w Chicago Yang w 1949 roku dołączył do Instytutu Studiów Zaawansowanych w Princeton, gdzie współpracował z Tsung-Dao Lee przy wielu publikacjach. W 1965 roku przeniósł się na Uniwersytet Stony Brook, gdzie został pierwszym dyrektorem tamtejszego Instytutu Fizyki Teoretycznej. Przeszedł na emeryturę w 1999 roku, a później wrócił do Chin, obejmując stanowiska na Uniwersytecie Qinghua i pomagając odbudować chińskie środowisko fizyczne po rewolucji kulturalnej.
