Charles Manson (1934–2017) był amerykańskim przywódcą sekty, mordercą i muzykiem, który założył Rodzinę Mansona. Zyskał złą sławę dzięki zorganizowaniu morderstw Tate–LaBianca w Los Angeles w 1969 roku, podczas których jego zwolennicy zabili w ciągu dwóch dni aktorkę Sharon Tate, jej nienarodzone dziecko oraz sześć innych osób, a w tym samym roku łącznie dziesięć osób. Manson spędził większość życia w zakładach karnych i zmarł w więzieniu w 2017 roku z powodu powikłań po raku jelita grubego.
Wczesne lata



Manson urodził się w Cincinnati w stanie Ohio jako syn szesnastoletniej matki i nigdy nie poznał swojego biologicznego ojca. Przez większą część dzieciństwa przenoszono go między krewnymi, rodzinami zastępczymi i placówkami opiekuńczymi. Matka często nie była obecna, a on wielokrotnie miał kłopoty z powodu wagarów i kradzieży. W okresie nastoletnim trafił do kilku zakładów poprawczych, z których wielokrotnie uciekał, a później został skazany za rozbój i osadzony w zakładach federalnych.
Muzyka i Beatlesi


Podczas zdobywania zwolenników Manson pracował jako piosenkarz i autor piosenek na obrzeżach przemysłu muzycznego Los Angeles, głównie dzięki znajomości z Dennisem Wilsonem z zespołu The Beach Boys. Zespół nagrał w 1968 roku jedną z jego piosenek, ale nie otrzymał on żadnego uznania, a jego późniejsza próba zdobycia kontraktu płytowego zakończyła się niepowodzeniem. Często mówił o Beatlesach i przyjął termin „Helter Skelter” na określenie apokaliptycznej wojny rasowej, której – jak sądził – miał nadejść. Prokuratorzy twierdzili, że zamierzał tę wojnę rozpocząć, podczas gdy Manson i inni temu zaprzeczali.
