Charles Freer Andrews był anglikańskim kapłanem i reformatorem społecznym, który poświęcił znaczną część swojego życia służbie w Indiach. Urodzony w 1871 roku w Newcastle upon Tyne, był uczonym klasycznym, a później pełnił funkcję wicerektora Westcott House. Jego praca w Indiach obejmowała nauczanie filozofii w St. Stephen's College oraz rzecznictwo na rzecz praw grup marginalizowanych. Stał się znaczącą postacią w indyjskim ruchu niepodległościowym dzięki bliskim osobistym związkom z Mahatmą Gandhim i Rabindranathem Tagorem.
Życie i aktywizm

Po studiach w Pembroke College, Andrews wyjechał do Indii, gdzie stał się wpływowym działaczem. Wspierał walkę o niepodległość i odegrał rolę w przekonaniu Gandhiego do powrotu do ojczyzny. Jego wysiłki rozciągały się na prawa pracownicze jako prezes All India Trade Union oraz na ochronę robotników kontraktowych na Fidżi. Współpracował również z Ambedkarem w obronie praw Dalitów, kładąc nacisk na sprawiedliwość społeczną poprzez swoje liczne funkcje.
Działalność religijna

Jako misjonarz, Andrews dążył do pielęgnowania znaczącego dialogu między chrześcijanami a hindusami. Jego podejście koncentrowało się na budowaniu mostów między różnymi wyznaniami, a nie na tradycyjnym nawracaniu. Ze względu na jego głębokie oddanie indyjskiemu narodowi, Gandhi nadał mu przydomek Deenabandhu, co oznacza przyjaciela ubogich. Pozostał oddanym słudze sprawy indyjskiej jedności społecznej i duchowej aż do śmierci w Kalkucie w 1940 roku.
