Ch-101 to rosyjski pocisk manewrujący wystrzeliwany z powietrza, osiągający maksymalną prędkość Mach 0,8. Zaprojektowany w latach 90. XX wieku, został przetestowany w latach 2000., a do służby wszedł w latach 2010. Był używany w wojnie domowej w Syrii oraz w wojnie rosyjsko-ukraińskiej. Jego wariant strategiczny, Ch-102, przenosi głowicę jądrową i nie został dotąd użyty w walce.
Rozwój i konstrukcja


Prace nad pociskiem rozpoczęły się pod koniec lat 80. XX wieku jako następca Ch-55, z konwencjonalnymi lub jądrowymi głowicami bojowymi oraz ulepszoną low-observable, czyli zmniejszoną widocznością dla radarów. Konstrukcją kierował Igor Seleznjow z biura Raduga. Pocisk został zbudowany wyłącznie z myślą o wystrzeliwaniu z powietrza i leci nisko nad ziemią, prowadzony przez wcześniej załadowaną cyfrową mapę, system GLONASS oraz nawigację inercyjną. Jego zasięg wynosi około 3500 km, a może przenosić konwencjonalną głowicę o masie 400 kg lub jądrową o sile 250 kt.
Użycie bojowe

Rosyjskie bombowce po raz pierwszy użyły Ch-101 w Syrii w listopadzie 2015 roku, a ponownie wykorzystano go tam podczas kolejnych uderzeń w 2017 roku. Podczas rosyjskiej inwazji na Ukrainę pociski te były wystrzeliwane na dużą skalę. Według badania Królewskiego Instytutu Studiów Obronnych (Royal United Services Institute) wiele zestrzelonych pocisków zostało przechwyconych przez Ukrainę. Podobno późniejsze warianty otrzymały wyrzutnie wabików oraz udoskonalone optyczne systemy naprowadzania.
