Celestyn I był papieżem w V wieku, który przewodniczył Kościołowi rzymskiemu od 422 roku aż do swojej śmierci w 432 roku. Urodzony w Rzymie, przed wstąpieniem na urząd papieski służył jako diakon. Jego rządy charakteryzowały się energiczną obroną ortodoksji, gdyż dążył do stłumienia różnych ruchów teologicznych, które uważał za heretyckie. Jest pamiętany dzięki swoim staraniom o zachowanie tradycyjnych doktryn oraz aktywnej roli w rozwiązywaniu sporów religijnych w basenie Morza Śródziemnego i Europie Zachodniej.
Działalność kościelna

Podczas swojego pontyfikatu Celestyn koncentrował się na zwalczaniu różnorodnych nauk, w tym nestorianizmu i pelagianizmu. Wspierał Sobór w Efezie, delegując uprawnienia Cyrylowi Aleksandryjskiemu w celu zajęcia się Nestoriuszem. Ułatwiał również misje do Brytanii i Irlandii, w tym mianowanie Palladego na biskupa Szkotów. Ponadto sprzeciwiał się nowacjanom w Rzymie, argumentując, że pojednanie powinno być oferowane szczerym grzesznikom.
Kult i dziedzictwo

Uznawany za świętego przez tradycje katolicką, wschodnią prawosławną i orientalną, jego wspomnienie obchodzi się 27 lipca. W sztuce religijnej jest często przedstawiany wraz z symbolami takimi jak gołębica, smok lub płomienie. Choć pierwotnie został pochowany na cmentarzu św. Pryscylli, jego szczątki zostały później przeniesione do bazyliki Santa Prassede.
