Cædmon był benedyktyńskim mnichem żyjącym w VII wieku i pierwszym udokumentowanym angielskim poetą. Pierwotnie był pasterzem w podwójnym klasztorze Streonæshalch, znanym obecnie jako opactwo Whitby w królestwie Northumbrii, a według przekazów nie potrafił tworzyć wierszy, dopóki boski sen nie obdarzył go darem śpiewu. Według historyka Bedy to cudowne natchnienie pozwoliło mu przekształcić święte pisma w piękną poezję w języku staroangielskim. Jest wspominany jako istotna postać wczesnej literatury germańskiej i czczony jako święty w kilku tradycjach chrześcijańskich.
Życie i twórczość
Podczas służby jako brat świecki, Cædmon miał otrzymać talent poetycki podczas snu. Po zademonstrowaniu umiejętności komponowania religijnych wierszy, został przyjęty do zakonu pod przewodnictwem opatki Hildy. Poświęcił życie tłumaczeniu świętej historii i doktryny na język ojczysty. Jego najsłynniejsze zachowane dzieło, znane jako Hymn Cædmona, to krótki wiersz aliteracyjny sławiący Boga, stanowiący jeden z najwcześniejszych przykładów poezji staroangielskiej.
Kult i dziedzictwo
Poeta jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, wschodnioortodoksyjnej i anglikańskiej, a jego wspomnienie obchodzi się 11 lutego. Jego historyczne znaczenie zostało zachowane dzięki pismom Bedy oraz jego wyjątkowemu wkładowi literackiemu. W Whitby, na cmentarzu kościoła św. Marii, wzniesiono krzyż pamiątkowy na jego cześć, aby upamiętnić jego związek z tym miejscem.