Carlos Duarte Costa był brazylijskim biskupem, który żył w latach 1888–1961. Pierwotnie prelat w Kościele rzymskokatolickim, pełnił funkcję biskupa Botucatu, zanim jego poglądy doprowadziły do rozłamu z Rzymem. Kierowany przekonaniami politycznymi i dążeniem do reformy kościelnej, założył Brazylijski Kościół Katolicki Apostolski. Jego poparcie dla komunizmu chrześcijańskiego oraz sprzeciw wobec celibatu duchownych były kluczowymi powodami odejścia od tradycyjnej hierarchii, co ostatecznie doprowadziło do jego ekskomuniki przez Watikan.
Życie i działalność

Urodzony w Rio de Janeiro, Duarte Costa studiował w Rzymie, po czym powrócił do Brazylii, aby służyć jako kapłan. W 1924 roku został mianowany biskupem Botucatu. Podczas Rewolucji Konstytucjonalistycznej wspierał ruch, sprzedając dobra diecezjalne i osobiste w celu sfinansowania batalionu. Jego aktywizm polityczny i sympatie lewicowe doprowadziły później do uwięzienia przez brazylijski rząd w 1944 roku.
Reforma Kościoła

Po ekskomunice w 1945 roku, Duarte Costa założył Brazylijski Kościół Katolicki Apostolski. Proponował znaczące zmiany, w tym zezwolenie księżom na zawieranie małżeństw i podejmowanie pracy świeckiej, a także opowiadał się za wyborem biskupów w głosowaniu powszechnym. Jego nowy ruch dążył do zachowania tradycyjnych obrzędów, jednocześnie budując więzi ze spirytyzmem, wolnomularstwem oraz różnymi afrobrazylijskimi wspólnotami religijnymi.
Kult
Brazylijski Kościół Katolicki Apostolski uznaje go za świętego Karola Brazylijczyka. Jest on czczony w tej tradycji, a jego wspomnienie obchodzone jest 21 lipca. Jego dziedzictwo pozostaje związane z ustanowieniem niezależnych ruchów katolickich w Ameryce Łacińskiej.
