Bruce Lee (właśc. Lee Jun-fan, 1940–1973) był hongkońskim i amerykańskim artystą sztuk walki, aktorem i filmowcem. Założył Jeet Kune Do, hybrydową filozofię sztuk walki wywodzącą się z jego doświadczeń w walce wręcz i samoobronie, a także z idei buddyzmu zen i taoizmu. Uważany za pierwszą globalną gwiazdę chińskiego kina, jako dorosły zagrał w pięciu pełnometrażowych filmach o sztukach walki, przyczyniając się do popularyzacji tego gatunku w latach siedemdziesiątych i promocji hongkońskiego kina akcji. Zmarł nagle w wieku 32 lat, a jego wpływ na sztuki walki i kulturę popularną trwa długo po jego śmierci.
Wczesne lata i szkolenie






Urodzony w San Francisco w rodzinie ojca, śpiewaka opery kantońskiej, Lee wychowywał się w Hongkongu, gdzie ojciec jako dziecko wprowadził go do przemysłu filmowego jako aktora dziecięcego. Trenował wing chun pod kierunkiem Ip Mana, ćwiczył także tai chi, boks i często uczestniczył w ulicznych bójkach. Później przeprowadził się do Seattle, zapisał się na Uniwersytet Waszyngtoński i zaczął uczyć sztuk walki, wciąż marząc o karierze aktorskiej. Szkoły, które otworzył w Seattle i Oakland, przyciągnęły uwagę, po czym przeniósł się do Los Angeles, gdzie jego uczniami byli m.in. Chuck Norris, Sharon Tate i Kareem Abdul-Jabbar.
Kariera filmowa i dziedzictwo






Lee zyskał uznanie amerykańskiej publiczności dzięki roli Kato w serialu telewizyjnym „Zielony Szerszeń”. Po powrocie do Hongkongu w 1971 roku wystąpił w filmach „Wielki szef”, „Pięść furii” i „Droga smoka”, którego był także reżyserem i scenarzystą. Jego późniejsza amerykańsko-hongkońska koprodukcja „Wejście smoka” zwiększyła zainteresowanie Zachodu chińskimi sztukami walki. Jego filmy zmieniły choreografię walk i pomogły odsunąć kino kung-fu od gatunku wuxia, w stronę bardziej realistycznych konfliktów. Jego wpływ sięga sportów walki i popkultury, a magazyn „Time” uznał go za jedną z 100 najważniejszych osób XX wieku.
