Brooke Westcott był wpływowym angielskim teologiem, uczonym i biskupem anglikańskim, który żył w latach 1825–1901. Urodzony w Birmingham, osiągnął znaczące wyróżnienia akademickie w Trinity College w Cambridge, zanim podjął pracę jako nauczyciel w Harrow School. Ostatecznie w 1890 roku objął urząd biskupa Durham. Westcott jest najbardziej znany ze swoich monumentalnych wkładów w krytykę tekstu Nowego Testamentu, szczególnie dzięki współpracy z Fentonem Hortem, co pomogło ukształtować współczesne badania biblijne.
Życie akademickie i duchowne

Po studiach w Cambridge Westcott przez prawie dwie dekady służył jako asystent nauczyciela w Harrow. Później przeszedł do pracy akademickiej, piastując stanowisko Regius Professor of Divinity w Cambridge. W tej roli zreformował przepisy dotyczące stopni teologicznych i pomógł w założeniu uniwersyteckiej Szkoły Teologii oraz Biblioteki. Jego kariera kościelna zwieńczona została przewodnictwem jako biskup Durham, rolę tę sprawował aż do śmierci.
Wkład teologiczny

Jako płodny pisarz, Westcott napisał kilka wpływowych tekstów, w tym studia nad historią kanonu Nowego Testamentu i angielskiej Biblii. Jego najtrwalszym osiągnięciem naukowym było wydane w 1881 roku wspólne wydanie Nowego Testamentu w języku greckim. Praca ta, przygotowana wraz z Hortem, pozostaje kamieniem milowym w badaniach nad krytyką tekstu. Wygłaszał również sławne wykłady na różne tematy biblijne i doktrynę chrześcijańską.
Dziedzictwo

Wpływ Westcotta na edukację teologiczną był głęboki, oddziałując zarówno na standardy uniwersyteckie, jak i wysiłki misyjne. Odegrał kluczową rolę w założeniu Misji Cambridge w Delhi. Po jego śmierci Cambridge Clergy Training School została przemianowana na Westcott House, aby uczcić jego oddanie szkoleniu przyszłego duchowieństwa oraz zaangażowanie w badania religioznawcze.
