Bregwin był arcybiskupem Canterbury w VIII wieku, którego dokładne pochodzenie pozostaje w dużej mierze nieznane. Konsekrowany na to stanowisko we wrześniu 761 roku, sprawował swoją funkcję w okresie, gdy Kent nie znajdował się pod kontrolą Mercji. Choć szczegóły historyczne dotyczące jego wczesnego życia są nieliczne, zachowane dokumenty (czarty) wskazują, że był aktywny w zarządzaniu dobrami kościelnymi i obronie własności duchowieństwa. Zmarł w Canterbury w 764 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które ostatecznie doprowadziło do jego uznania za świętego w tradycji katolickiej.
Życie i rządy
Mało jest informacji dokumentujących życie Bregwina przed jego awansem na urząd arcybiskupa. Niektóre późniejsze przekazy sugerują, że mógł być saskim szlachcicem z kontynentu, być może wspieranym przez króla Kentu. Podczas sprawowania urzędu angażował się w sprawy prawne, takie jak protest przeciwko przejęciu kościoła przez króla Wessex oraz wyrażanie zgody na darowizny ziemi. Jego korespondencja z arcybiskupem Moguncji stanowi jedno z niewielu bezpośrednich powiązań z jego działalnością administracyjną.
Kult i pochówek
Po śmierci w 764 roku Bregwin był czczony jako święty. Jego szczątki początkowo spoczywały w baptysterium w Canterbury, lecz w 1123 roku przeniesiono je do chóru katedry. Jego wspomnienie upamiętnia się w dniu 26 sierpnia. W XII wieku Eadmer sporządził pisemną relację z jego życia, co pomogło zachować jego pamięć dla przyszłych pokoleń.