Boso z Merseburga był w X wieku benedyktyńskim mnichem i pierwszym biskupem Merseburga. Pochodzący z Bawarii, służył na dworze Ottona I, zanim powierzono mu zadanie chrystianizacji Wendów w Saksonii. Mimo początkowego oporu lokalnej ludności, Boso zdołał zyskać ich szacunek, ucząc się ich języka, aby ułatwić swoje kazania. Jego starania doprowadziły ostatecznie do ustanowienia kilku nowych biskupstw, w tym Merseburga, Miśni i Zeitz, które zostały zorganizowane około 967 lub 968 roku.
Życie i misja
Po służbie w klasztorze św. Emmerama w Regensburgu, Boso został mianowany przez Ottona I, aby nawracać Wendów – grupę, która początkowo niechętnie odnosiła się do niemieckich wpływów. Aby przezwyciężyć tę wrogość, opanował ich ojczysty język. To lingwistyczne oddanie pomogło mu zbudować zaufanie wśród ludu. W 968 roku pomógł ustanowić diecezje Merseburga, Miśni i Zeitz, a Adalbert z Magdeburga konsekracji nowych biskupów dokonał w dzień Bożego Narodzenia.
Śmierć i kult
Boso zmarł 1 listopada 970 roku podczas wizyty w swojej rodzinnej Bawarii. Jego funkcję przejął Gisilher. Doceniony za swoją pracę misyjną, jest uważany za postać błogosławioną w Kościele katolickim. Często wspominany jest ze względu na swoją rolę w ekspansji religijnej Cesarstwa Niemieckiego w X wieku.