Bosa z Yorku był anglosaskim biskupem, który sprawował pieczę nad diecezją w Yorku pod koniec VII i na początku VIII wieku. Wykształcony jako mnich w opactwie Whitby pod przewodnictwem opatki Hildy, był jednym z kilku uczniów z tego klasztoru, którzy ostatecznie wstąpili do episkopatu. Jego rządy jako biskupa charakteryzowały się zmianami władzy politycznej i religijnej, w szczególności związanymi z działaniami jego poprzednika, Wilfryda. Bosa jest zapamiętany jako ten, który wprowadził wspólnotowy tryb życia dla duchowieństwa katedralnego i utrzymał ciągłość liturgii.
Życie i posługa
Po podziale diecezji w Yorku w 678 roku, Bosa został mianowany na przewodnika zmniejszonej diecezji przy wsparciu króla Ecgfritha i arcybiskupa Teodora. Jego przywództwo napotykało wyzwania ze strony Wilfryda, który kwestionował jego legitymację. Choć Bosa został usunięty ze swojego stanowiska w 687 roku, powrócił na biskupstwo w 691 roku po ponownym wygnaniu Wilfryda. Był również mentorem Accy, przyszłego biskupa Hexham.
Kult i dziedzictwo
Historyk Beda opisał Bosę jako osobę o wielkiej świętości i pokorze. Jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej, a jego wspomnienie obchodzi się 9 marca. Historyczne kalendarze liturgiczne z VIII wieku potwierdzają jego wczesny kult w Yorku, a antykwariusze wskazują na niego jako na postać o znaczeniu religijnym w Nortumbrii.