Bononi był benedyktyńskim opatem urodzonym w Bolonii pod koniec X wieku. Po wstąpieniu w życie zakonne w młodym wieku, udał się do Egiptu, gdzie żył jako pustelnik pod panowaniem kalifatu Fatymidów. Zyskał uznanie dzięki swojemu ascetycznemu stylowi życia i działalności charytatywnej, pomagając ostatecznie w uwolnieniu biskupa Piotra z Wercelei. Po tej służbie powrócił do Włoch, aby kierować opactwem w Lucedio, gdzie pracował nad przywróceniem dyscypliny zakonnej i wspieraniem lokalnej społeczności aż do swojej śmierci w 1026 roku.
Życie i służba
Podczas pobytu w Egipcie wpływ Bononiego rósł, co pozwoliło mu na budowę kilku kościołów. Po pomocy biskupowi Piotrowi w ucieczce z arabskiej niewoli po bitwie pod Stilo, spędził czas jako pustelnik na Półwyspie Synajskim. Po powrocie do Włoch, Piotr mianował go opatem opactwa Lucedio. Podczas sprawowania władzy skupiał się na reformowaniu zakonu oraz niesieniu pomocy okolicznej ludności.
Kult i dziedzictwo
Uznany za świętego przez papieża Jana XIX, jest wspominany 30 sierpnia zarówno w tradycji rzymskokatolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej. W kalendarzu liturgicznym Piemontu obchodzi się jego święto, a wioska San Bononio celebruje jego pamięć trzydniowym festiwalem z udziałem sztuki, muzyki i lampionów. Choć niektóre późniejsze przekazy sugerują, że był uczniem świętego Romualda, związek ten uważa się za historycznie nieścisły.