Bonifacy z Foligno był włoskim benedyktyńskim mnichem i biskupem, który żył w przybliżeniu od 1040 do 1115 roku. Urodzony w Osimo, wstąpił do klasztoru Santa Maria di Storaco, gdzie jego głęboka znajomość Pisma Świętego doprowadziła do jego wyboru na opata. Później sprawował urząd biskupa Foligno w latach 1072–1078. Kierowany pobożnością religijną, ostatecznie dołączył do pierwszej krucjaty jako pielgrzym, udając się do Ziemi Świętej, aby żyć jako pustelnik, zanim powrócił do Włoch.
Życie i służba
Po okresie sprawowania urzędu opata, Bonifacy wspierał założenie opactwa Sassovivo. Po pielgrzymce do Jerozolimy, gdzie żył w odosobnieniu, powrócił do Włoch. Ponieważ biskupstwo Foligno zostało już obsadzone przez kogoś innego, ostatnie lata życia spędził jako pustelnik w pobliżu Cingoli. Zmarł tam we wrześniu 1115 roku.
Kult i dziedzictwo
Jego życie zainspirowało Sylwestra Gozzoliniego, założyciela zakonu sylwestrynów, do napisania jego pierwszej biografii. Bonifacy jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej. Jego relikwie znajdują się w katedrze w Cingoli, a jego wspomnienie obchodzi się 27 września w Osimo oraz 28 stycznia w Cingoli.