Bonifacy V był biskupem Rzymu w VII wieku, który sprawował urząd papieski od późnego 619 roku do swojej śmierci w październiku 625 roku. Pochodził z Neapolu i został wybrany na następcę Adeodatusa I, choć jego nominacja uległa znacznemu opóźnieniu z powodu niestabilności politycznej i buntu ekarcha Rawenny. Jako lojalny zwolennik cesarza Herakliusza, objął urząd w okresie znaczących przemian. Jest zapamiętany z wysiłków na rzecz wspierania rozwijającego się Kościoła angielskiego oraz ustanowienia ochrony prawnej dla budynków sakralnych.
Życie i rządy
Podczas swojego pontyfikatu Bonifacy V wprowadził kilka zmian administracyjnych. Wydał dekret ustanawiający kościoły świętymi miejscami azylu i nakazał notariuszom przestrzeganie praw cesarskich dotyczących testamentów. Dokończył również poświęcenie cmentarza świętego Nikomedesa. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, zachował stanowisko przeciwne niektórym politykom monastycznym, w szczególności w kwestii postępowania z relikwiami męczenników oraz sprawowania chrztu przez akolitów.
Działalność misyjna
Papież odegrał znaczącą rolę w chrystianizacji anglosaskiej Anglii. Utrzymywał kontakty z przywódcami w Brytanii, w tym wysyłając pallium biskupowi Justusa z Rochester. Komunikował się również z królem Edwinem z Northumbrii oraz jego żoną, Æthelburg, zachęcając ich do przyjęcia wiary chrześcijańskiej. Wysiłki te pomogły wzmocnić więzi między Kościołem rzymskim a terytoriami angielskimi.
Kult
Opisywany w źródłach historycznych jako łagodny człowiek o głębokim przywiązaniu do duchowieństwa, Bonifacy V jest uznawany za świętego. Po śmierci w 625 roku został pochowany w Bazylice św. Piotra. Jego dziedzictwo zostało zachowane w pismach Bedy oraz w Liber Pontificalis, które podkreślają jego charakter i oddanie wczesnośredniowiecznemu Kościołowi.