Bonifacy III był urodzonym w Rzymie biskupem, który sprawował urząd papieża przez krótki okres w 607 roku. Przed swoim wyborem służył jako papieski apokrysiariusz w Konstantynopolu, gdzie zyskał reputację dzięki swoim umiejętnościom dyplomatycznym. Podczas pobytu na dworze cesarskim skutecznie mediował w sporze między biskupami, wykorzystując swoje relacje z cesarzem Foką. Jego rządy charakteryzowały się staraniami o ochronę integralności wyborów papieskich oraz o potwierdzenie prymatu Stolicy Rzymskiej nad innymi głównymi ośrodkami chrześcijańskimi.
Życie i kariera
Urodzony w Rzymie, Bonifacy był synem Iohannesa Cataadioce. Podczas służby jako diakon, dzięki swojemu charakterowi zyskał zaufanie papieża Grzegorza I, który wysłał go na bizantyjski dwór cesarski. Jako dyplomata zdołał pogodzić skonfliktowane władze kościelne dzięki swoim wpływom u cesarza. Po długim okresie wakatu na stolicy apostolskiej został wybrany na następcę Sabinianusa, choć objął urząd dopiero w 607 roku.
Reformy papieskie
Podczas krótkiego panowania Bonifacy wprowadził zasady mające zapewnić uczciwość wyborów papieskich. Zakazał omawiania potencjalnych następców, gdy papież jeszcze żył, i nakazał trzydniowy okres oczekiwania po pogrzebie papieża przed wybraniem nowego przywódcy. Dodatkowo uzyskał od cesarza Foky dekret potwierdzający, że Stolica św. Piotra posiada prymat nad wszystkimi innymi kościołami, co stanowiło przeciwwagę dla roszczeń patriarchatu konstantynopolitańskiego.
Śmierć i dziedzictwo
Bonifacy III zmarł w Rzymie 12 listopada 607 roku. Był świętym w tradycji katolickiej i prawosławnej. Został pochowany w Bazylice św. Piotra (starej). Jego działania pomogły zdefiniować jurysdykcję biskupa rzymskiego i ustanowiły procedury zabezpieczające dla przyszłych sukcesji papieskich.