Bonifacy II był germańskim biskupem Rzymu, który sprawował pontyfikat od 530 do 532 roku. Urodzony w Rzymie jako syn Sygibulda, został wybrany na następcę Feliksa IV, który wspierał ariańskich królów Ostrogotów. Jego wyborowi sprzyjały wpływy króla Atalaryka. Podczas krótkich rządów mierzył się z rywalizacją z Dioskurusem, innym kandydatem wybranym przez wielu rzymskich kapłanów, choć Dioskurus zmarł krótko po ich wspólnej konsekracji we wrześniu 530 roku.
Pontyfikat

Podczas sprawowania urzędu papieża Bonifacy II jest pamiętany przede wszystkim z podtrzymywania ustaleń soboru orleańskiego. Potwierdził on nauczanie teologiczne, według którego łaska Boża jest niezbędna do osiągnięcia zbawienia. Jego rządy przypadły na okres przejściowy w Królestwie Ostrogotów, następujący po wpływach jego poprzednika.
Śmierć i kult
Bonifacy II zmarł w Rzymie 17 października 532 roku, prawdopodobnie ze starości lub z powodu choroby. Został pochowany w bazylice św. Piotra. W tradycji katolickiej jest uznawany za świętego.
