Bonifacy I był biskupem Rzymu od 418 roku aż do śmierci w 422 roku. Jego wstąpienie na papieski tron nastąpiło po spornej elekcji, w której on i jego rywal, Eulaliusz, obaj rościli sobie prawo do urzędu. Spór został ostatecznie rozstrzygnięty przez cesarza Honoriusza, który uznał Bonifacego za prawowitego przywódcę. Jako współczesny Augustynowi Hipponteńskiemuemu, odegrał znaczącą rolę w administracji kościelnej i obronie praw Stolicy Apostolskiej. Urodził się w Rzymie około 370 roku, był synem prezbitera imieniem Iocundus.
Przywództwo kościelne


Podczas swojego pontyfikatu Bonifacy pracował nad reformą dyscypliny kościelnej i struktur administracyjnych. Ograniczył uprawnienia biskupa Arles, przywracając przywileje metropolitalne niektórym siedzibom galijskim. Wspierał również niezależność lokalnych biskupów przeciwko dążeniom centralizacyjnym. Ponadto pomagał Augustynowi w jego walce z pelagianizmem, dostarczając mu odpowiedniej korespondencji. Skutecznie wystąpił również do cesarza Teodozjusza II o przywrócenie Ilirykowi jurysdykcji zachodniej.
Kult

Uznany za świętego, jest czczony w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 4 września. Jest pamiętany dzięki swoim staraniom o utrzymanie porządku kościelnego oraz relacjom z wybitnymi postaciami teologicznymi wczesnego V wieku.
