Święty Bonifacy był benedyktyńskim mnichem i misjonarzem z VIII wieku, który odegrał kluczową rolę w szerzeniu chrześcijaństwa na terenach germańskich państwa Franków. Urodzony w Anglii jako Winfrid, poświęcił się życiu zakonnemu, a później udał się na kontynent, aby służyć jako biskup misyjny. Ostatecznie został arcybiskupem Moguncji, ściśle współpracując z dynastią karolińską nad reorganizacją Kościoła frankijskiego. Często nazywany apostołem Niemców, jest pamiętany za założenie wielu fundacji kościelnych oraz za męczeńską śmierć w Fryzji.
Życie i misja
Po szkoleniu w klasztorze niedaleko Winchester, Winfrid wyruszył na kontynent w 716 roku. Po spotkaniu z papieżem Grzegorzem II przyjął imię Bonifacy i został mianowany biskupem misyjnym. Słynie zwłaszcza z wycięcia dębu Donara, co miało być dowodem potęgi wiary chrześcijańskiej nad pogańskimi tradycjami. Jego praca administracyjna pomogła ustanowić strukturalne fundamenty Kościoła łacińskiego w Europie poprzez utworzenie kilku nowych diecezji.
Męczeństwo i dziedzictwo
Bonifacy zginął w 754 roku podczas pracy w Fryzji, gdzie został zamordowany wraz z pięćdziesięcioma dwoma innymi osobami. Jego szczątki zostały ostatecznie zwrócone do Fuldy, która stała się ważnym miejscem pielgrzymek. Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. W ostatnich latach został również formalnie uznany za patrona Devon.