Blandyna była chrześcijańską męczennicą, która żyła w Lugdunum, rzymskim mieście znanym obecnie jako Lyon, pod koniec II wieku. Jako niewolnica została aresztowana wraz ze swoim panem w okresie prześladowań za panowania cesarza Marka Aureliusza. Mimo fizycznej słabości, zapamiętano ją za niezłomność podczas dotkliwych prób w lokalnym amfiteatrze. Jej historia, zachowana w wczesnych pismach kościelnych, podkreśla jej rolę jako źródła duchowej siły dla współwyznawców, w szczególności dla młodego Pontyka.
Męczeństwo


Po aresztowaniu Blandyna została poddana surowym torturom w miejskim amfiteatrze. Podczas gdy wielu jej towarzyszy cierpiało, ona wyróżniała się wytrwałością oraz modlitwami za współwyznawców i prześladowców. Po przejściu różnych prób, w tym położeniu na rozżarzonym ruszcie i konfrontacji z dzikimi zwierzętami, została ostatecznie zabita sztyletem. Jej odporność podczas tych wydarzeń sprawiła, że postrzegano ją jako duchową atletkę, która zwyciężyła dzięki swojej wierze.
Kult


Blandyna jest czczona jako święta w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej, a jej wspomnienie przypada na 2 czerwca. W sztuce często przedstawiana jest jako postać matczyna lub dzielna atletka Chrystusa. W Lyonie pozostaje znaczącą postacią historyczną, będąc jedyną męczennicą z lokalnej grupy z 177 roku n.e., która została wymieniona z imienia na pamiątkowej tablicy w miejscu jej śmierci.
