Bessarion Egipski był chrześcijańskim mnichem żyjącym w IV i V wieku. Mieszkając na pustyni Nitryjskiej, stał się wybitną postacią wśród Ojców Pustyni. Po chrzcie w młodości podróżował do różnych świętych miejsc i klasztorów w Jordanii, aby studiować monastycyzm. Ostatecznie został uczniem Izydora z Peluzjum, poświęcając życie surowej ascezie i nieustającej modlitwie na pustynnym pustkowiu.
Życie i asceza
Bessarion praktykował surowe wyrzeczenie się siebie, często śpiąc na zewnątrz bez schronienia i nosząc minimalną ilość odzieży. Według przekazów ograniczał spożycie pokarmu do raz w tygodniu i unikał kładzenia się, woląc pozostawać w pozycji siedzącej lub stojącej. Jego życie poświęcone Bogu zostało udokumentowane w Powiastkach Ojców Pustyni, które opisują jego intensywną dyscyplinę duchową oraz nawyk wędrowania po opustoszałym krajobrazie.
Kult i dziedzictwo
Jest uznawany za świętego w tradycjach rzymskokatolickiej, wschodnioortodoksyjnej i orientalnoortodoksyjnej. Kościoły wschodnie i orientalne obchodzą jego święto 6 czerwca, podczas gdy Kościół katolicki obchodzi je 17 czerwca. Legendy przypisują mu zdolności cudowne, takie jak tworzenie wody poprzez modlitwę, aby pomagać swoim wyznawcom.