Bertold z Parmii był benedyktyńskim bratem konwersą, który żył we Włoszech pod koniec XI i na początku XII wieku. Urodzony w Parmie w rodzinie pochodzenia anglosaskiego, został poświęcony klasztorowi w wieku dwunastu lat. Większość swojego życia spędził służąc w benedyktyńskim klasztorze Sant'Alessandro, gdzie wspierał zamieszkujące tam mniszki. Jego życie obejmowało kilka podróży religijnych, takich jak wyprawa do Rzymu oraz wizyta w grobie świętego Antoniego z Wiednia.
Życie i służba
Mieszkając w Parmie, Bertold pomagał w funkcjonowaniu klasztoru i sprawował opiekę w lokalnym szpitalnym infirmazji. Jego pobożność objawiała się poprzez liczne pielgrzymki do ważnych miejsc religijnych. Choć przypisywano mu liczne cuda wynikające z jego obecności lub modlitw, nie został formalnie kanonizowany przez Kościół.
Kult
Kościół katolicki wspomina Bertolda jako świętego. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 21 października. Jest on pamiętany za oddaną służbę jako brat konwersas w tradycji benedyktyńskiej.