Berta z Bingen była szlachcianką żyjącą w VIII wieku, wywodzącą się z rodu książąt Lotaryngii. Po śmierci pogańskiego męża, Robolausa, przeniosła się w okolice Rupertsbergu wraz ze swoim młodym synem, Rupertem, oraz kapłanem imieniem Wigbert. Prowadziła życie ascetyczne, charakteryzujące się postem i modlitwą, wykorzystując przy tym swój znaczny majątek do pomocy ubogim. Jej życie i duchowe oddanie zostały później opisane przez mistyczkę Hildegardę z Bingen, która pomogła ugruntować jej reputację świętej.
Życie i pobożność
Berta zarządzała znacznymi dobrami wzdłuż rzek Ren i Nahe. Po śmierci męża skupiła się na wychowaniu Ruperta i wspieraniu wspólnoty religijnej. Ostatecznie przekazała cały swój pozostały majątek, aby wspierać swoją drogę duchową. Po śmierci Ruperta kontynuowała życie w odosobnieniu przez dwadzieścia pięć lat, aż do śmierci około 757 roku.
Kult i relikwie
Wiele wieków później Hildegarda z Bingen założyła klasztor w miejscu, gdzie pochowano Bertę i Ruperta. Choć pierwotny klasztor został zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej, ich szczątki zostały zachowane. Głowa Berty znajduje się obecnie w kościele św. Hildegardy, natomiast inne relikwie są przechowywane w Eibingen i Bingen.