Berta z Bardi była postacią religijną z XII wieku, urodzoną we Florencji. Jako córka Lothario di Ugo, hrabiego Vernio, wywodziła się ze szlacheckiego rodu, choć niektóre przekazy historyczne sugerują, że mogła należeć do rodu Alberti. W 1143 roku wstąpiła do zakonu vallombrosanów, będącego gałęzią benedyktynów, w klasztorze Santa Felicita we Florencji. Później przeniosła się do Cavriglia w Valdarno, aby kierować lokalnym klasztorem i przeprowadzić jego reformę, gdzie żyła aż do śmierci w 1163 roku.
Życie i służba
Po wstąpieniu do zakonu vallombrosanów, Berta została mianowana przez przeora Gualdo Galli na przełożoną klasztoru w Cavriglia. Poświęciła swoje życie reformowaniu tej wspólnoty w regionie Valdarno. Jej przywództwo i pobożność w tym miejscu definiowały jej późniejsze lata aż do śmierci w marcu 1163 roku.
Kult
Berta jest uznawana za błogosławioną w tradycji chrześcijańskiej. Wspomina się ją ze względu na cuda przypisywane jej za życia. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 24 marca, w rocznicę jej śmierci.