Bernardo de Vasconcelos był portugalskim benedyktyńskim mnichem, teologiem i poetą, który żył w latach 1902–1932. Mimo życia przerwanego przez chorobę przed ukończeniem 30. roku życia, stworzył znaczącą poezję mistyczną o tematyce katolickiej. Do zakonu benedyktynów wstąpił w 1924 roku i studiował teologię w Belgii oraz w Porto. Choć stan zdrowia uniemożliwił mu święcenia kapłańskie, służył jako diakon pomocniczy (subdeacon) i jest pamiętany ze względu na swój głęboki duchowy wkład literacki.
Życie i twórczość

Urodzony w São Romão do Corgo, początkowo studiował na Uniwersytecie w Coimbrze. Po okresie pracy w banku spowodowanym chorobą, w 1924 roku wstąpił do klasztoru w Singeverga. Później udał się do Belgii, aby studiować teologię, lecz został zmuszony do powrotu do Porto po zdiagnozowaniu gruźlicy rdzenia kręgowego. Do jego dorobku literackiego należy kilka książek, takich jak Cântico de Amor, która została wydana w dniu jego śmierci.
Kult
Kościół katolicki uznał jego heroiczne cnoty, a został on ogłoszony Venerable (czcigodnym) przez Kongregację ds. Świętych pod panowaniem papieża Jana Pawła II. Proces jego beatyfikacji jest obecnie w toku. Jest pamiętany ze względu na swoje mistyczne dzieła poetyckie oraz głęboką duchową przyjaźń z poetą Teixeira de Pascoaes.
