Bernard z Tyronu był żyjącym w XI wieku francuskim mnichem benedyktyńskim i opatem. Urodzony w 1046 roku w pobliżu Abbeville, wstąpił do klasztoru św. Cypriana w wieku 19 lat. Po pełnieniu funkcji przeora w Saint-Savin, spędził czas jako pustelnik w różnych miejscach, w tym w jaskini na wyspie Chausey. Był znany ze swojego oddania pracy ręcznej, często utrzymując się dzięki stolarstwu. Ostatecznie założył opactwo Świętej Trójcy i ustanowił zakon tyronieński.
Życie religijne
Po okresie życia pustelniczego, Bernard założył wspólnotę monastyczną, która przestrzegała surowej interpretacji Reguły św. Benedykta. Jego zakon, zakon tyronieński, kładł nacisk na znaczenie pracy ręcznej. Pod jego przywództwem założono wiele domów macierzystych. Podczas sprawowania urzędu angażował się również w znaczące konflikty kościelne, które obejmowały ekskomunikę króla Filipa I.
Kult
Uznany za świętego w tradycji katolickiej, jest wspominany 14 kwietnia. Jego dziedzictwo jest zachowane dzięki licznym fundacjom klasztornym, które założył za swojego życia. Zmarł w Thiron-Gardais w 1116 roku, pozostawiając po sobie ustrukturyzowany zakon religijny, który kontynuował jego nacisk na pracę i dyscyplinę.