Bernard degli Uberti był włoskim prelatem żyjącym w XII wieku, należącym do szlacheckiego rodu Uberti z Florencji. Jako wybitna postać zakonu vallumbrysańskiego sprawował funkcję przeora generalnego, a później piastował wysokie urzędy kościelne, w tym został kardynałem i biskupem Parmy. Był zaufanym doradcą hrabiny Matyldy oraz pełnił funkcję legata papieskiego w różnych regionach Włoch. Uznawany za jednego z założycieli swojego zakonu monastycznego, został kanonizowany przez papieża Innocentego II w 1139 roku, zaledwie sześć lat po śmierci.
Kariera kościelna

Po wstąpieniu do vallumbrysańczyków, Bernard awansował na opata San Salvi, a ostatecznie został przeorem generalnym kongregacji. Jego wpływy rosły dzięki rolom kardynała-prebendarza i legata papieskiego, podczas których mediował w sporach między papiestwem a władcami świeckimi. W 1106 roku został mianowany biskupem Parmy, stanowisko to piastował aż do śmierci w 1133 roku. Przez całe życie pozostawał kluczowym doradcą politycznym i religijnym dla wpływowych postaci, takich jak hrabina Matylda.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w Parmie, doniesienia o cudach odbywających się przy jego grobie przyczyniły się do szybkiego uznania jego świętości. Papież Innocenty II oficjalnie ogłosił go świętym w 1139 roku. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 4 grudnia. Jego życie i status były upamiętniane w sztuce, w tym w dziełach takich malarzy jak Pietro Perugino i Bernardino Gatti.
