Bernard z Corleone był sycylijskim kapucynem i kapłanem żyjącym w XVII wieku, urodzonym jako Filippo Latini. Przed nawróceniem religijnym pracował jako szewc, a później służył w wojsku, będąc znanym ze swojego porywczego temperamentu i biegłości w posługiwaniu się bronią białą. Po gwałtownym pojedynku, który głęboko nim wstrząsnął, szukał schronienia w zakonie franciszkańskim. Przeszedł radykalną przemianę, poświęcając życie surowej pokucie, prostocie i służbie ubogim, stając się ostatecznie znanym ze swojej głębokiej łagodności i współczucia.
Życie i nawrócenie
Po śmierci ojca Filippo wykonywał zawód szewca, zanim został żołnierzem. Jego reputacja osoby skorej do pojedynków skłoniła go do wstąpienia do zakonu kapucynów w 1632 roku. Przyjmując imię Bernard, praktykował surową ascezę, w tym posty i ograniczanie snu. Przemieszczał się między różnymi sycylijskimi klasztorami, często służąc jako kucharz lub zajmując się praniem, i był znany z zapewniania pożywienia potrzebującym.
Kult
Bernard zmarł w Palermo w 1667 roku. Jego droga do świętości obejmowała ogłoszenie go wyniosłym (Venerabilis) w 1762 roku i beatyfikację w 1678 roku. Po potwierdzeniu cudu, papież Jan Paweł II kanonizował go w 2001 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 12 stycznia, a jego grób jest miejscem, w którym zgłaszano liczne cuda.