Bernard Bardon de Brun był XVI-wiecznym prawnikiem i kapłanem z Limoges we Francji, który stał się znaczącą postacią kontrreformacji. Urodzony w 1564 roku w rodzinie dostojników, początkowo zajmował się prawem, zanim zwrócił się ku życiu pełnemu głębokiej pobożności. Po śmierci żony w 1611 roku przyjął święcenia kapłańskie i przyjął surowy, ascetyczny tryb życia, charakteryzujący się skrajnym ubóstwem i mistycyzmem. Zmarł w 1625 roku i obecnie jest uznawany przez Kościół katolicki za wyniosłego.
Działalność religijna


Jako obrońca wiary katolickiej, Bardon napisał w 1596 roku tragedię religijną Sainct Jacques, aby przeciwdziałać wpływom protestanckim. Był głęboko zaangażowany w lokalne życie religijne, pomagając w założeniu kolegium jezuitów oraz sporządzając statuty bractwa Czarnych Pokutników. Wspierał również przybycie do Limoges różnych zakonów, w tym karmelitów i feuillantów, pracując nad wzmocnieniem obecności katolickiej w regionie.
Ascetyzm i mistycyzm

W późniejszych latach życia Bardon dążył do duchowej izolacji poprzez surowe praktyki ascetyczne, w tym częste posty i dobrowolne pokuty. Jego skrajne przejawy pokory, takie jak udział w procesji religijnej w minimalnym odzieniu, aby sprowadzić na siebie publiczną pogardę, początkowo budziły sceptycyzm w jego rodzinie. Jednak jego rzekoma jasnowidzenie i słynące z siebie cuda uzdrowień sprawiły, że wielu zaczęło postrzegać go jako mistyka i świętego orędownika.
Kult

Po śmierci w 1625 roku Bardon był powszechnie uważany przez lokalną ludność za świętego. Jego odejście wywołało okres ludowej pobożności, a wielu ludzi poszukiwało jego relikwii. Jego szczątki zostały złożone w kościele Saint-Pierre du Queyroix, który stał się miejscem pielgrzymek. Formalnie czczony jest jako wyniosły w tradycji katolickiej.
