Benwenuta Bojani była włoską zakonnicą z XIII wieku, należącą do Trzeciego Zakonu św. Dominika. Urodzona w Cividale del Friuli, prowadziła życie naznaczone głęboką pobożnością i surową ascezą, którą praktykowała od najmłodszych lat. Pragnąc wyrazić swoją pokutę i pobożność, poddała się rygorystycznemu postowi oraz surowościom cielesnym. Jej duchowa droga była naznaczona znacznymi problemami zdrowotnymi oraz doniesieniami o doświadczeniach mistycznych, w tym wizjach aniołów i demonów, które charakteryzowały jej życie religijne aż do śmierci w 1292 roku.
Życie i pobożność

Od dzieciństwa Bojani unikała świeckich rozproszeń, aby skupić się na służbie Bogu. Wcześnie przyjęła praktyki ascetyczne, w tym noszenie sznura w pasie. W okresie dojrzewania wstąpiła do Trzeciego Zakonu Dominikanów i mieszkała w domu, aby zachować swój surowy tryb życia. Ta oddanie doprowadziło do cierpień fizycznych, w tym pięcioletniej choroby spowodowanej postem i niedoborem snu. Według przekazów została uzdrowiona podczas mszy w Bolonii po wizjach św. Dominika i św. Piotra.
Kult
Po śmierci w Cividale del Friuli, Bojani została pochowana w kościele św. Dominika. Jej sława świętości oraz powszechna cześć oddawana jej pamięci doprowadziły do formalnego uznania przez Kościół katolicki. W 1763 roku papież Klemens XIV zatwierdził jej beatyfikację, a ona sama jest wspominana jako postać czczona w tradycji dominikańskiej.
