Benigno de Cuneo, urodzony jako Giuseppe Dalmazzo, był włoskim franciszkaninem, kaznodzieją i profesorem filozofii, który żył w latach 1673–1744. Po wstąpieniu do zakonu franciszkanów w Turynie i zostaniu trzecim ordynariuszem w Ivrea, w 1697 roku przyjął święcenia. Przez dwa lata studiował w Rzymie u boku świętego Leonarda da Porto Maurizio, po czym powrócił w region Piemontu. W trakcie swojej działalności podróżował szeroko, wygłaszając kazania w takich miejscach jak Cuneo, Alba, Nicea, Menton i Monako.
Życie i posługa
Podczas oblężenia Cuneo w 1744 roku, Benigno kontynuował kazania mimo toczących się wokół bitew i przemocy. Lokalna tradycja głosi, że podczas jego ostatniego kazania jego głos docierał do wszystkich sąsiednich miast. Zmarł z przyczyn naturalnych w Cuneo 19 września 1744 roku, gdy oblężenie wciąż trwało.
Kult i dziedzictwo
Święty został ogłoszony błogosławionym przez papieża Leona XIII w 1881 roku. Choć proces kanonizacyjny rozpoczęto w 1829 roku, został on ostatecznie wstrzymany z powodu braku funduszy. Jego szczątki były przenoszone między klasztorem franciszkanów a katedrą w Cuneo, zanim w XIX wieku powróciły do klasztoru.