Bazol z Limoges był żołnierzem, który na początku VII wieku przeszedł na życie zakonne. Po ujrzeniu cudów przy grobie świętego Remigiusza w Reims, postanowił oddać się pobożności. Pod przewodnictwem biskupa Reims początkowo wstąpił do klasztoru w Verzy, by ostatecznie osiedlić się w pobliskiej pustelni. W tradycji katolickiej uznawany jest za świętego.
Życie i pobożność
Po duchowym uniesieniu w Reims, Bazol żył jako mnich. Spędził czas w klasztorze w Verzy, a później zamieszkiwał w lokalnej pustelni. Zmarł około roku 620, pozostawiając po sobie dziedzictwo ascetyzmu, które uczyniło jego miejsce pochówku ważnym ośrodkiem religijnym.
Kult
Miejsce, w którym pochowano Bazola, stało się z czasem siedzibą opactwa. Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone podczas różnych translacji. W Kościele katolickim wspomina się go corocznie 26 listopada.